WAAROM EEN DAGJE SNEEUW GOED VOOR ONS IS

Haastig, als twee losgeslagen stieren, gaan de ruitenwissers van mijn auto op en neer. Een schrijnende piep bij elke neerwaartse beweging. Ik draai de volumeknop van de radio op standje ‘hard’ om het geluid te overtreffen. Geconcentreerd pier ik naar buiten in een poging de weg duidelijk in het vizier te krijgen tussen de massa sneeuwvlokken die naar beneden dwarrelen. Jeetje, wat een belabberde timing van moeder natuur om sneeuw richting aarde te sturen. Ik vloek binnensmonds en kijk zenuwachtig naar de klok in de hoop nog op tijd op mijn afspraak te komen. Inmiddels rijden de auto’s voor me stapvoets, waardoor ik niet anders kan dan me voegen in hun tempo. Rusteloos naar buiten kijkend, zie ik boompje voor boompje voorbij schuiven, als een stelletje bejaarden die de uitdaging van een slakkenrace aangaan.

Zucht. Dit schiet niet op. Ik ben inmiddels in de buurt van mijn favoriete koffietentje en besluit om mijn klant daar even te bellen en mezelf te trakteren op een lekkere Latte. Te laat kom ik toch. Dat is duidelijk…
Ik ga de weg af en word na 500m verrast door een wegomleiding. De moed zakt me heel even in de schoenen. Ik stel vast dat er niets anders op zit dan te stoppen met het bieden van weerstand en me te schikken in de dingen die nu eenmaal niet lopen zoals ik gehoopt had. Ik sta aan de kant van de weg. Geen kat op straat. Alleen neerdwarrelende sneeuwvlokken op mijn raam en het piepende geluid van mijn ruitenwissers die hun uiterste best doen om me iets duidelijk te maken…

“Het is goed om af en toe zo’n dag met sneeuw te hebben. Een dag waarin niets loopt zoals gepland. Een dag waarin het land op zijn kop staat. Een dag waarin iedereen noodgedwongen vertraagt”.

En ineens ben ik me bewust van wat die nerveuze ruitenwissers me al de hele tijd in de oren schreeuwen. De drukte van alledag, onze agenda’s die tot op de minuut zijn uitgekiend, de voortdurende race tegen de klok,… het zijn bouwstenen voor een drukke maar voorspelbare wereld. Een wereld waarin we denken ons staande te kunnen houden door een strakke planning in te voeren zodanig dat al onze taken en rollen toch naar believen kunnen worden uitgevoerd en we nergens een steekje hoeven te laten vallen.
En dan komt er een sneeuwvlok. En nog één. En nog één. En worden we gedwongen om pas op de plaats te maken en een langzamere tred aan te nemen. Die o-zo perfect voorspelbare wereld die o-zo ineens niet meer meewerkt met het behalen van onze strakke planning.

“No snowflake ever falls in the wrong place.”

ZEN PROVERB

Mijn ruitenwissers. Geduldig schuiven ze de sneeuwvlokken telkens weer opzij, met een luid gepiep in een poging mijn aandacht te trekken. Met een norse blik kijk ik naar de voorruit. Helemaal aangeslagen met een laagje ijs aan de buitenkant. Waarom had ik ook alweer geen voorruitverwarming als optie genomen?! Ik trek het handschoenenkastje open, zet het schreeuwende gepiep van de ruitenwissers uit en gewapend met een ijskrabber open ik het portier.

Buiten is het beneden nul maar een warm gevoel verspreidt zich over mijn hele lichaam. Mijn mond valt open. Ik zet een stap richting de weilanden en hoor de sneeuw kraken onder mijn schoenen. Maar verder hoor ik niks. Geen auto’s, geen vogels, geen mensen,… niks. Alleen de oorverdovende stilte. Ik kijk. En ik zie. Ik zie eindelijk datgene wat mijn ruitenwissers me al de hele tijd wilden laten zien: een ongelooflijk magisch landschap. De wereld onder een witte deken. En ik besef dat moeder natuur geen betere timing had kunnen kiezen om de sneeuw deze kant op te sturen. Want in alle drukte vergeten we weleens wat echt belangrijk is. In de race van hot naar her laten we al die magische momenten zomaar aan ons voorbijgaan en vergeten we te genieten van al dat moois wat we elke dag cadeau krijgen. Al die kleine dingen, zoals een sneeuwvlokje op je voorruit, wat vastberaden je aandacht probeert te vangen.

Het is goed om af en toe zo’n dag met sneeuw te hebben, zodat je weer voelt dat de wereld helemaal niet zo voorspelbaar en duidelijk is, maar een onbegrijpelijk wonder!